Tajemnice Różańca Świętego

Spis treści:

Tajemnice różańca świętego

Jak odmawiać różaniec

Jakie są tajemnice różańca i kiedy należy je odmawiać

Tajemnice radosne

Tajemnice bolesne

Tajemnice chwalebne

Tajemnice światła

Tajemnice różańca świętego – rozważania na każdy dzień tygodnia

 

Dla niektórych to naturalny obowiązek wynikający z katolickiej powinności, dla innych to narzędzie, po które sięgają w trudnych sytuacjach, ale dla większości to czas intymnej rozmowy z Bogiem. Różaniec to najpotężniejsza broń w walce ze złem, z trudnościami i bólem. Ten odmawiany wspólnie, w gronie rodziny lub w społeczności parafii może zdziałać cuda, ale ogromną moc ma także ten odmawiany indywidualnie. Matka Boska wstawia się za tymi, którzy gorliwie odmawiają różaniec, gwarantując im szczególne łaski.

Zachęcamy do lektury tekstu, którzy przygotowaliśmy z myślą o tych, którzy w różańcu szukają ukojenia, wytchnienia, inspiracji. W materiale znajduje się ogólny opis różańca, podział na poszczególne części i dni, w których należy je odmawiać.

 

Jak odmawiać różaniec?

Na początek należy wykonać znak Krzyża Świętego i na krzyżyku należy odmówić modlitwę „Wierzę w Boga”. Na pierwszym paciorku odmawia się „Ojcze nasz”, na trzech kolejnych „Zdrowaś Maryjo”. Kolejny paciorek to „Chwała Ojcu”. Następnie należy zapowiedzieć daną część różańca i temat rozważań. Każda część różańca poprzedzona jest modlitwą „Ojcze nasz”, po której przez dziesięć kolejnych paciorków powtarza się „Zdrowaś Maryjo”. Na zakończenie każdej części odmawia się „Chwała Ojcu” oraz Modlitwę Fatimską. Jej treść brzmi: "O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia"

 

Jakie są tajemnice różańca i kiedy należy je odmawiać?

Tajemnice radosne – należy odmawiać w poniedziałki i soboty

Tajemnice bolesne – należy odmawiać we wtorki i piątki

Tajemnice chwalebne – należy odmawiać w środy i niedziele

Tajemnice światła – należy odmawiać w czwartki

 

Tajemnice radosne

  1. Zwiastowanie

Łk 1,26

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą”.

Zwiastowanie należy do najbardziej przełomowych momentów w historii ludzkości. To właśnie zgoda Maryi na przyjęcie Słowa umożliwiła Bogu zrealizowanie Jego planu Zbawienia Człowieka. Każdy z nas może się włączyć w Boży plan zbawienia, godząc się na obecność Boga w codzienności, rozpoznawanie Jego woli i przyjmowanie Go jak Przyjaciela i Brata.

 

  1. Nawiedzenie

Łk 1,39

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona”.

Posługa Maryi wobec Elżbiety, to uzewnętrznienie natury samego Boga, który chce się dawać wszystkim chcącym Go przyjąć. Jest to dla nas zachęta, abyśmy dzielili się naszą wiedzą dotyczącą człowieka, dla jego dobra, dla jego zdrowia. Ta wiedza winna być dostępnym dla wszystkich (choć czasem trudnym) darem danym dla wspólnego dobra.

 

  1. Narodzenie Pana Jezusa

J 1,9

Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego - którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.

Narodzenie Jezusa, to nadzieja dla wszystkich, którzy żyją w ciemności. Nowo narodzony Jezus oświeca swoim światłem wszystkich, którzy chcą przyjąć dar stania się dzieckiem Bożym. Wszystko to, co jest naszym przygotowaniem do przeżywania Świąt, zwyczaje, tradycje, podprowadza nas do tego najważniejszego wydarzenia w naszym życiu – przyjęcia Jezusa jako naszego Pana. On wie jak nas zbawiać. Zechciejmy tylko Go przyjąć.

 

  1. Ofiarowanie Pana Jezusa

Mt 2,22

Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu.

Ofiara, taka jak np. post nie może być traktowana, jako waluta wobec Boga. Jeśli coś daję, nie tylko Bogu, ale i bliźniemu – ma to być dar serca. Wtedy będziemy naśladowcami Ojca w Niebie, który obdarza swoją miłością wszystkie swoje dzieci.

 

  1. Znalezienie Pana Jezusa

Łk 2, 41-46

Rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice.

Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.

Jezus zawsze jest tam, gdzie powinien być - w Domu swego Ojca. To nie On się gubi, tylko my. Bóg zawsze jest przy nas obecny. We wnętrzu naszego człowieczeństwa jest on bliżej nas, niż my sami sobie. Tylko od nas zależy, czy będziemy chcieli odnaleźć Go w świątyni swej duszy.

 

Tajemnice bolesne

  1. Modlitwa w Ogrójcu

Mt 26,36

Wtedy przyszedł Jezus z nimi do ogrodu, zwanego Getsemani, i rzekł do uczniów: Usiądźcie tu, Ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił.

Ogrójec zawiera w sobie jakiś rodzaj sprzeczności. Z jednej strony jest to obraz ogrodu, z pięknie kwitnącymi na wiosnę drzewami i wspaniałym zapachem kwiatów. Z drugiej jednak – obraz niewyobrażalnego cierpienia i lęku. Nasza codzienność również splata w sobie takie sprzeczności. Nierzadko nie potrafimy ani ich od siebie oddzielić, ani wyjaśnić. Zatracamy się w rozpaczy. Nie wolno nam jednak zapomnieć, że zawsze stoi przy nas pocieszyciel, ktoś, kto nas wspiera. Czy będzie to anioł, czy człowiek – jest on Darem od Boga. Zróbmy wszystko, aby go dostrzec.

 

  1. Biczowanie Pana Jezusa

J 19,1;5

Wówczas Piłat wziął Jezusa i kazał Go ubiczować. Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym. Piłat rzekł do nich: Oto Człowiek.

Oto Człowiek! Tak Piłat nazywa Jezusa ubiczowanego i postawionego przed ludem. Oto Człowiek cały w swojej kruchości, ale także cały w swojej potędze. Ubiczowany Jezus zawiera w sobie te dwie skrajne – wydawałoby się – postawy. Z jednej strony Chrystus jest słaby słabością każdego z nas, z drugiej jednak, Jego męka i śmierć bezlitośnie obnażają obłudę świata władzy, układów, ale także postawy każdego człowieka. To biczowanie pokazuje nam ciemną stronę naszej natury. Jakże trudno jest nam się na nią zgodzić. Jezus jednak przekonuje nas, że nie musimy się tej zgody lękać.

 

  1. Cierniem ukoronowanie

J 19,2

A żołnierze uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę.

Cierniem ukoronowanie, to jakby kpina z królewskości Jezusa. To przemocowa demonstracja siły, to potwierdzenie prawa do panowania silniejszego nad słabszym. Zmartwychwstanie i historia chrześcijaństwa pokazuje jednak, że to ofiara przemocy ma rację, to po jej stronie stoi Bóg. Obyśmy nie ulękli się otaczającego nas ogromu przemocy.

 

  1. Droga Krzyżowa Pana Jezusa

J 19, 7

A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota.

Droga krzyżowa, to obraz życia każdego człowieka. nie ma chyba nikogo, kto nie miałby trudnych doświadczeń, przeżyć, załamań i lęków. Jezus idący swoją krzyżową drogą umacnia nas w naszym doświadczeniu. Nie pozostawia nas samym sobie. Jego droga krzyżowa jest ważna nie dlatego, że zmusza nas do cierpienia zachęcając do pójścia za Jezusem, ale dlatego, że On sam pierwszy już nią przeszedł i wziął na siebie nasze cierpienie.

 

  1. Ukrzyżowanie Pana Jezusa

J 19, 18-19

Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa. Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu. A było napisane: Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski.

Śmierć, to tragiczne doświadczenie nie tylko dla umierającego, lecz także dla tych, którzy doświadczają odejścia swoich najbliższych. Śmierć to tajemnica ludzkości i każdego poszczególnego człowieka. To doświadczenie bezsensu ludzkiej egzystencji, jeśli nie towarzyszy jej nadzieja nowego świata. Nowy Świat jednak nie jest wytworem człowieka. Jest on dziełem Boga, zasługą Chrystusa wywalczoną na krzyżu. To krzyż przynosi nam Miasto Święte – Jeruzalem Nowe zstępujące od Boga Żywego.

 

Tajemnice chwalebne

  1. Zmartwychwstanie

Łk 24, 1-6

W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał.

Wielu ludzi nie jest w stanie uwierzyć w zmartwychwstanie. Wielu traktuje je jako mit. Jeszcze inni w ogóle nie są nim zainteresowani. Dla wierzących chrześcijan pozostaje ono jednak najważniejszym wydarzeniem w historii świata. Zmartwychwstanie Chrystusa, wraz z Jego męką i śmiercią nie tylko zbawia ludzi od grzechu i zła, ale przede wszystkim otwiera ich na wieczność. Nasze życie nie kończy się na śmierci. Wręcz przeciwnie – wraz ze śmiercią dopiero się zaczyna. To, co dokonało się na krzyżu kształtuje także naszą wieczność, nie tylko teraźniejszość – owszem teraźniejszość też, ale ze względu na wieczność.

 

  1. Wniebowstąpienie

Dz 1, 9-11

... (Jezus) uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Nie lubimy pożegnań. W tym wypadku jest tak samo. Nie lubimy gdy Bóg nas opuszcza. Nie lubimy sytuacji, gdy nie czujemy Jego obecności. Ale Chrystus nas nie opuszcza. On chce, abyśmy przyzwyczaili się do innego sposobu Jego obecności. Zostawił nam przecież tyle znaków: sakramenty, Ewangelia, drugi człowiek. Naszym zadaniem jest tylko je dostrzec.

 

  1. Zesłanie Ducha Świętego

Dz 2, 1-4

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Duchowość dla chrześcijanina, to nie pobożność, ani rytuały. To życie Ducha Świętego w człowieku. Bez zesłania Ducha Świętego, duchowość nie byłaby możliwa. Zaproszenie i przyjęcie Ducha, to zapoczątkowanie w człowieku Nowego Życia. Nowego życia w znaczeniu moralnym, ale przede wszystkim w znaczeniu metafizycznym. Nowe życie, to rzeczywiście nowy sposób istnienia – także naszego ciała.

 

  1. Wniebowzięcie NMP

1 Kor 15,54

A gdy to co śmiertelne przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo, które jest napisane: pochłonęło śmierć zwycięstwo.

Maryja, Matka Jezusa jako pierwsza zostaje przyjęta do Kościoła zbawionych. Ona, która dała nam Ciało Jezusowe jako pierwsza wchodzi do Jego Ciała, którym jest Kościół. To Ona toruje nam drogę. Powierzając się Jej potwierdzamy nadzieję naszego wejścia do Kościoła zbawionych.

 

  1. Ukoronowanie NMP

Ap 12, 1

Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.

Królowa nieba i ziemi to nie tylko tytuł Matki Bożej. To znak Jej szczególnej roli w Kościele. To Ona pierwsza słucha Ewangelii i wypełnia Słowo Jezusowe, to Ona pierwsza jest pod krzyżem, to Ona pierwsza jest w Wieczerniku. Wreszcie to Ona jako pierwsza staje na czele Kościoła zbawionych w Niebie.

 

Tajemnice światła

  1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Mt 3, 16-17

A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

„...ja ciebie chrzczę, w Imię Ojca i Syna i ducha Świętego”. Wszyscy znamy te słowa z liturgii chrztu. Chrzest Jezusa to początek Jego publicznej działalności. Ale Chrzest Jezusa, to także objawienie Ojca, Syna i Ducha Świętego. Bóg objawia się jako wspólnota Osób, jako społeczność oraz jako nieustanne dzielenie się darem miłości. Trójca Święta to wzór dla naszych rodzin, społeczności, narodów. Wzór tego, w jaki sposób mamy je kształtować. Nie na podstawie wzajemnych oskarżeń o wspólne niepowodzenia, ale na zasadzie świadomie wybranej miłości wzajemnej.

  1. Pierwszy cud w Kanie Galilejskiej

J 2, 3-5

A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».

Każdy znak uczyniony przez Jezusa, to wypełnienie proroctw Starego Testamentu oraz zapowiedź tego, co wydarzy się po Zmartwychwstaniu. Przemiana wody w wino w Kanie, to symbol Krwi Pańskiej przelanej za zbawienie świata. Odtąd bowiem nie tylko Żydzi mieli być włączeni w dzieło zbawienia, ale każdy człowiek wierzący i niewierzący. Bowiem to Bóg dokonuje zbawienia, najpierw wobec tych, którzy mu wierzą i wypełniają Jego Słowo, potem wobec każdego człowieka dobrej woli.

 

  1. Głoszenie nauk o Królestwie Bożym

1 Kor 1, 21

Skoro bowiem świat przez mądrość nie poznał Boga w mądrości Bożej, spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących.

Głoszenie Królestwa Bożego przez Jezusa w czasie Jego życia na ziemi, to obok Jego męki i zmartwychwstania główne działanie Zbawiciela. Do tego głoszenia zaprasza On także swoich uczniów i naśladowców. Jesteśmy więc do tego grona zaproszeni. Każdy kto naśladuje Jezusa jest także posłany, aby mówić o Nim wszystkim tym, których spotyka w różnych sytuacjach swojego życia.

 

  1. Przemienienie na górze Tabor

Mt 17, 1-3

Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim.

Jezus objawia swoją chwałę. Dzieje się to ku umocnieniu wiary uczniów, ale także dla potwierdzenia boskości Jezusa. Łatwo widzieć w Jezusie genialnego nauczyciela, moralnego przywódcę, ale trudniej zobaczyć Boga, trudniej Zbawiciela. Przemienienie przekonuje nas do tego, abyśmy byli pewni i spokojni.

 

  1. Ustanowienie Eucharystii

Mt 26, 26-28

A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje». Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów.

Eucharystia, to szczyt i źródło chrześcijańskiego życia. Wzór modlitwy i najpełniejszy sposób obecności Boga między ludźmi. Przyjmując z wiarą Eucharystię mamy pewność wiecznego życia i codziennego Bożego błogosławieństwa. Korzystamy więc z tego Daru, abyśmy mogli żyć pełnią życia oraz szczęśliwie i z radością wypełniać codzienne obowiązki.

 

Niech różaniec stanie się codzienną rutyną i będzie odpowiedzią na indywidualne potrzeby – spotkania z Bogiem, modlitwy lub medytacji. Przekaż ten link każdemu, o kim wiesz, że tego szuka i potrzebuje.

 

Tekst rozważań różańcowych opracował ks. Jacek Wróbel.

Pallotyn, doktor nauk humanistycznych, rekolekcjonista, duszpasterz. Wykłada homiletykę w Seminarium Pallotynów w Ołtarzewie. Współtwórca Rekolekcji z postem według św. Hildegardy.

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper Premium